license to be weak

Sunday, 13Dec09

Isang kwento post dahil may bago na naman akong nalaman sa sarili ko.

Ang sakit ng mga laman-laman ko. T.T Siguro na-shock sa pagparty namin nung Friday night. Imagine, last na nagsayaw ako sa isang bar ay nung November 7 pa, di gaya nung dati na every week pumapartey kami. Haybuhay. Owell, so eto, bukod sa brabalibintawan na parang taling nagkapilipilipit at sa stiff neck (dahil sa maling distansya ko habang nagbivideo –sobrang lapit kaya kinailangan kong umurong palayo habang nakaupo at dahil nakatulog ako sa kahoy na sofa namin sa bahay na nakalawit ang ulo at paa) ay meron pa akong pasa (bruise para sa mga saucey) sa kanang panga ko. Hindi ko alam kung saan yun nanggaling. Napansin lang ng kapatid ko noong sabado ng umaga. Maliit lang naman at medyo natatakpan ng patilya ko. Ang tanong, “Saan yun galing?”

Nang mahimasmasan na ako (ngayong Sunday) ay ipinost ko ito sa FB as my status message, sabi ko may pasa na naman ako. Ayun, biglang may nagtxt sa akin, pinsan ko na pinakamatanda sa aming lahat na magpipinsan sa side ng tatay ko. Tinatanong niya kung ano na naman daw bang nangyari sa akin. Siyempre alam ko naman na yung tungkol sa pasa ang tinutukoy niya, pero hindi siya nagcomment sa status message ko. Hindi ko alam pero parang gusto ko biglang burahin na lang yun sa news feed ko, natakot ako sa isang text message lang na yun. Hindi naman natakot, ewan ko, anu bang tawag dun? Sabi ko naman, okay lang ako, baka nauntog lang somewhere habang nagsasayaw, sumusuka, umiihi, o kung anu pa man. Ayun, sinimulan na akong pagalitan. Ang mga sagot ko naman sa kanya, palaging may “hehe” kaso seryoso tone pa rin siya. Awkward tuloy. Kala mo naman hindi siya ganito pag naglalasing. Ang sabi pa niya. Pag daw mag-iinom ako, magtitira daw ako palagi ng pang uwi. Sinabi na daw niya yun sa akin dati, ewan, di ko matandaan. Tapos, pag nasa ibang lugar daw kami, wag daw magpakainom kasi wala daw kaming panama sa ibang tao kung sakasakaling magkaanuhan. Oo nga naman, hindi kasi to tulad sa barangay namin na pag nalasing ka ay pwede ka nang sumalampak kahit saan. Lagi ko ngang sinasabi, “Lahat ng kayang abutin ng mata mo, akin kaya okay lang lahat na gawin.”

Naalala ko lang, dati nakasabay ko siya paluwas. Eh fiesta ata sa amin noon. May bangas ako sa mata. Katangahan ko rin naman kasi, antok na antok na ako at hindi ko na napansin na aksidente ko palang nahampas ang mukha ko nung kawayan. Ayun, pumutok pero naramdaman ko lang yung sakit pagkagising ko. Balik sa kwento…. Nung nakita niya yung sugat, nakita ko rin ang pagbabago bigla ng expression ng mukha niya. From being the usual kengkoy ay nag-stiffen bigla sabay tanong, “sinong may gawa niyan?” pero bago pa kumulo ang dugo niya ay inexplain ko naman at pinagtawanan niya lang ako. Whew. Natutuwa ako kasi andun yung concern niya sa akin. Wala kasi akong nakakatandang kapatid, walang nagtatanong sa akin kung ayos lang ba ako o kung anu anu pa. Sa aming magpipinsan (yung mga legal na manginginom), ako ang bunso (putek, oo nga pala no?). Eh hanggang ngayon, ganun pa rin sila sakin. Pag magkakasama kami ng mga yun, lagi silang nakaalalay sakin. Haha.

Oo na, I’m a sucker for attention. I mean who’s not? At times I get fed up by other people’s comments on practically everything about me (moobs, fats, hair, clothes, etc.), tipong lahat na lang pinapansin araw araw, isa pa para mas malakas ang sumpa, PINAPANSIN ARAW ARAW! Hindi naman ako kinulang sa atensiyon noong bata pa ako, in fact ay sumobra pa nga yata. Di hamak naman na mas naeenjoy ko ang atensiyon kesa sa minsanang pag-i-emo ko sa loob ng kwarto ko.

Realization time:

Gusto ko pala yung ipinapaalam sa akin na I can stop pretending to be strong and I can always go break down at sila na muna ang magte-take over. Aminado ako, mas kayang tiisin ng katawan ko ang pisikal na bugbog kesa yung torments na nagagawa sa isip at dibdib ko. Kung sa pisikal, pasa at bukol lang yan, pero pag sa dibdib na, sobrang mahirap. Kahit na binabalya ko minsan ang pagpapakita ng ganun sakin, naaappreciate ko naman talaga yun, di ko lang alam pano ipakita at suklian. Ang sagwa kasi talaga pag naglalambing ako sa kaibigan. Sa syota at sa kapatid ko lang ako marunong maglambing  eh. Hahahahaha. A split-second chance talaga na bigyan ako ng tadhana ng lisensiya to be fragile ay kukunin ko. Ang hirap kasing magpanggap na bato ka. Although kumbaga automatic na sakin na walang reaksiyon sa lahat ng bagay pero minsan talaga gusto kong magpaalam sa mundo at humingi ng permiso kung pwede bang bumigay saglit sa sakit. Okay, parang bata talaga ako. In short, gusto ko na inaalagaan “din” ako.

———————————————-

Wala ulit coherence yan kasi nasa telepono ko yan tinatype eh. Yung last part, hindi yan emo ha, sinasabi ko lang na ganun minsan ang pakiramdam. Hindi necessarily na ako yung nakakaramdam ng masakit, madali lang akong mahawa pero dinadaan ko sa paggo-goof around kasi nga pinagbabawalan ko ang sarili ko na maging emosyonal and be a pussy. Blog ko naman to kaya sasabihin ko na lahat haha.

succubus

Kaninang madaling araw, mga 1:30 AM na ako nagpatay ng ilaw para matulog. Nagpanggap ako na nagrereview para sa exam ko bukas. Siguro mga ilang minuto pa lang ang nakakalipas nang biglang naramdaman ko na parang may nakayapos sa akin. Nakakumot ako nun, nakahiga flat on my back. Hindi ko na matandaan kung may narinig nga ba ako na tumawag sa pangalan ko habang pilit akong nagpupumiglas. Nagpupumiglas ako sabi ng utak k pero wala akong maalala na may movement ang katawan ko ni katiting. Doon na ako natakot. Wala akong maisip na dasal pero pinilit ko pa rin na mag-sign of the cross man lang, pero hindi ko maigalaw ang kamay ko. Para akong nakikipagbuno sa wrestler (ang dalawang kamay ko ay nasa dibdib ko lang, kasi hawak ko yung kumot at unan). Siguro ilang minuto din yun pero tuloy pa rin ang utak ko sa pagpapalayas sa kung anuman yun o kung anumang katangahan ang nangyayari sa katawan ko. When at last nakapag-sign of the cross na ako (na tingin ko ay kung saan-saang parte pa bumagsak instead of the left and right shoulders at noo) ay medyo lumuwag na ang pakiramdam ko. Pero I was gritting my teeth that hard na akala ko ay mababalian na ako ng ngipin, nagdadasal ako noon. Ang kakaiba pa dito, nararamdaman kong kumukulo ang tiyan ko  (hindi sa gutom, hindi rin matatae) basta parang gumagalaw. Tapos nung nakagalaw na ulit ako, medyo nakahinga na nang maluwag. Pero hindi ako natakot.

Analysis:

Una: Bakit hindi ako natakot eh sariwang sariwa pa sa isip ko ang “paranormal activity” na movie? Siguro kasi it was not paranormal at all.

Pangalawa: Hindi ko alam kung panaginip bay un o totoo pero naaalala ko na maginaw at naaalala ko na nakatingin ako sa liwanag na pumapasok sa kwarto ko galing sa labas ng pinto. Tumingin ako to make sure na na-lock ko o kaya ay nakasarado nga talaga (though hindi ko naman makikita kasi madilim at kahit ilock ko ay possible pa rin na may makapasok haha)

Pangatlo: May yumayapos? Pucha succubus? Amp, I would have given up had she asked affably. And please next time be gentle, nakakatrauma eh. Pero joke lang po Lord. Knock on wood.

Pang-apat: Sigurado talaga ako na may something na nangyari sa tiyan ko. Kelangan ko na bang magpacheck up? Nagseizure eh haha.

Panlima: Baka sobrang nag iisip lang ako kasi napepressure ako sa exam ko bukas, at nakatulugan ko ang pagrereview. At nakakahiya mang aminin pero parang hindi na ako marunong magreview for an exam. Punyemas. Kahit anong basa ko at kung anu anong summoning techniques ang gawin ko eh ayaw pa ring maretain sa utak ko. Kinakalawang na ata.

own cub?

Scene 1: Pinapabluetooth ko sa friend ko yung picture ng anak niya para gagamitin kong contact picture niya sa telepono ko. Tapos nung nagtext siya maya maya, nag-pop up yung picture nung baby.

Ako: Ang kyut kyut ng baby!!!

Friend: Anak ko yan. Gumawa ka nang sayo.

Ako: *ewan ko kung anung sinabi ko, baka minura ko.*

Scene 2: Kahapon sa office, nareceive ni ma’am yung invitation niya sa binyag ng anak ng friend niya sa bulacan. May dumating din na invitation sa 7^th birthday ng anak ng officemate namin. Yung dati naming officemate ay nagsend ng pictures ng 2-month-old baby niya. At yung isang monitoring officer naming ay pinakita din ang pictures ng kakapanganak pa lang niyang bebe girl, sobrang laki daw ng pisngi (di ko nakita).

Ma’am: Ikaw ba <name> kelan ka magkakaroon ng baby?

Ako: o.O

Opismate na isa pa: Baka naman may panganay ka na tinatago mo lang! haha

Ako: *ngiting aso* haha nasa cabinet

Scene 3: Kahapon ng gabi after office. Nagtext ako sa mga tao ng Happy Wednesday kasi nga di ba I was really happy kahapon. Isa sa mga nagreply yung jobhunting-/college-/brod- bud ko na kakapanganak lang ng asawa (at napuyat ako kasi katxt ko siya nung nasa OR na si misis.)

Brod: Sinong chick mo ngayon?

Ako: Wala, pahinga muna.

Brod: Dayuhin kita minsan, inum tayo. Wala nang pag-asang maayos kayo ni <pangalan ng ex>? Anu ba kasing nangyari?

Ako: Wala, wala ngang nangyari!

Brod: Ah kaya pala iniwan ka kasi walang nangyari. Haha, tumatanda ka na, baka di ka na makabuo niyan!

Ako: *malamang minura ko din*

Brod: mag tongkat-ali ka na, lolo ka na bago ka magkaanak!

Ako: *matagal bago nagreply at iniba ang usapan, pikon na pikon na*

Okay payn. Bakit niyo ba ako pinepreyzhurr! Bumili na nga ako ng kicking fish kasi yung posit pet ko ay sobrang napakaimposible ata so kicking fish na lang na red. Kaso ang lame naman. Gusto ko yung iha-hug back ako at magrerespond sana sa hawak ko. Pero sige, kesa wala. Aso sana kaso baka bawal sa dorm. Lion cub kaya?

peacenik

Whew, birthday ngayon ni ex na nakipagbreak sa akin habang bumabagyong Ondoy. Tinext ko naman siya, sabi ko peace na kami. Kasi nga baka galit siya sakin, di ba nakwento ko na binura na nya ako sa friends’ list niya dati? Sabi naman niya hindi naman na daw siya galit at baka ako ang galit, sabi ko hindi naman. Sabi ko bakit di nya ako binati nung bertdey ko, eh yun nga, baka daw kasi masama pa rin ang loob ko. 

Punyeta kinikilig ako. Alam niya na may pet na ako. Haha, pano niya nalaman?? Lol. Ang babaw amputa.

So ayun nga, dahil dito isandaang porsiyento akong naniniwala na may posibilidad na magkita pa ulit kami. Syempre, tropa tropa kami nito eh. Nung naglunch akong mag isa sa alabang, tinext ko ang hausmate nya na samahan ako. Sabi niya sakin, “Given na yun na hindi ako kasama kung sakaling pumayag nga na maglunch kayo nung housemate ko.”  Sabi ko naman, yayayain ko pa rin siya, dahil magpapalibre ako sa kanya haha. 

Masaya lang ako, kasi medyo nabawasan ang taong iiwasan ko. Pipilitin ko pa rin na makisalamuha sa ex, sa totoo lang ay mahirap pero mas panget kung parang mababalewala lang lahat ng pinagsamahan namin. At least be civil sana sa isa’t isa.  

Yun. Happy Wednesday everyone! ngiti tayo! =)

rest

Hey!

It has been a while, really. I felt like I’ve been away for too long. Salamat kay deejay na hinack ni maylabs marian ang blogs at napatawa ulit ako. Nagising ako uli.

Anyway, sorry for the previous posts which were all to serious and shit. I’m recovering now. Thank you to all the kind words, y’all know who you are. I’m keeping them in mind, I will, promise.

Maybe I was just imagining things. Maybe I really wasn’t what I thought I was. I thought I was weak when it comes to her, pero what if I was just too fucking concentrating on that thought? Pano kung iniisip ko lang naman pala yun? Siguro kasi I was too attached not just to her but to the idea of US. SOLUTION: I don’t know. Baguhin ang nakasanayan.

Eto na naman ako, may narerealize na naman. Pero ipagdasal niyo naman na umayos na ang buhay ko oh. Sana umokey na.

Ayun, I don’t think I can still update this regularly for that office of ours recently updated everything and I freaking don’t know what the hell happened to my PC’s internet connection.

So for now, I think I will have to wait for the internet’s resurrection so I’ll just chill for the mean time, let the previous heat cool down, set the frozen flame ablaze.

I’ll try to keep in touch. =)